سیستم راداری AN/APG-71 جنگنده تامکت

[DoOm]

در قسمت نخست این مقاله، به بررسی نظری توانایی های سیستم راداری AN/AWG-9 پرداختیم و به همین گونه قدرت این رادار را در یافتن اهداف پرنده و تعقیب آن ها، حالت های مختلف هدف گیری و همچنین ارتباط رادار با سیستم موشکی فینیکس مورد مطالعه قرار دادیم. در قسمت دوم و پایانی نیز می خواهیم به تحلیل جنبه های گوناگون کارکرد رادار AN/APG-71 بپردازیم که مدل ارتقا یافته سیستم راداری AN/AWG-9 می باشد.

هواپیمای جنگنده F-14 تامکت، جنگنده رهگیری بود که مختص رهگیری هدف های هوایی و دفاع هوایی از ناو های هواپیمابر آمریکایی طراحی شده بود. اما این جنگنده، علاوه بر پتانسیل بالایی که در رهگیری هوایی داشت، می توانست با اندکی تغییر و تکمیل، جنگنده ای مناسب حال حمله های هوابه زمین نیز شود. این تغییر نظر نیروی دریایی را نیز برای در اختیار داشتن جنگنده ای ناونشین با قابلیت های چند منظوره تامین می کرد و او را از خرید جنگنده های جدید و هزینه های ناشی از افزودن چنین جنگنده هایی به اسکادران های موجود، بی نیاز می نمود.

بر همین اساس بود که طرح های اولیه برای ارتقای تامکت به یک هواپیمای نسبتاً چند منظوره که توانایی های هوا به زمین نیز داشت ریخته شد. با تغییرات اندک ظاهری، سرانجام هواپیمای F-14D با توانایی های تازه متولد گشت. ارتقای این جنگنده به هواپیمایی که قادر به حمل بمب ها و راکت های معینی باشد، تنها بهبود موجود در مدل D نبود. بلکه آن چه که این مدل را کاملاً از مدل های قبلی متمایز می کرد، نصب سیستم جدید راداری AN/APG-71 بود.

با معرفی مدل D تامکت، رادار قدیمی AN/AWG-9 که شاید طراحی نخستین آن مربوط به سال 1968 می شد دستخوش تغییرات نسبی زیادی گشته و به جز سیستم تامین نیروی برق و فرستنده رادار، کلیه اجزای دیگر رادار قدیمی تعویض شده و به مدل های جدید تغییر یافتند. بر خلاف رادار AN/AWG-9 که پردازش آن بیشتر بر اساس پردازش آنالوگ بود، رادار جدید AN/APG-71 از پردازنده سیگنال رقمی بهره می جوید که علاوه بر بهبود عملکرد، امواج ساطع شده از سوی این رادار خطر کمتری برای شناسایی شدن توسط هواپیماهای دشمن را دارند.

سرعتی که رادار در آن به پردازش اطلاعات می پرداخت، در رادار AN/APG-71 به میزان شش برابر افزایش یافته است. می دانیم که هنگام پرواز چند جنگنده در فرمیشن یا آرایش پروازی نزدیک به هم، امواج راداری تنها می توانند یک برخورد را تشخیص دهند. درنتیجه چنین عملی، روی صفحه سکوپ رادار به جای نشان دادن چند جنگنده در حال پرواز در کنار یکدیگر، به دلیل نزدیکی جنگنده ها تنها یک نشان از وجود جنگنده دیده می شود که خود مشکل بزرگی در شناسایی توانایی های هدف محسوب می شود. در حالت عادی برای برگشت امواج جداگانه و تشخیص جداگانه اهداف، می بایست فاصله بین اهداف حداقل 150 متر باشد. اما سیستم راداری AN/APG-71 به مدد بهره گیری از سامانه های افزایش وضوح دید رادار دارای قدرت بیشتری در شناسایی اهداف بوده و می تواند از کوچکترین فضا برای تشخیص جنگنده های مختلف استفاده نماید و بدین شکل، یکی از مشکلات عمده رادار های نسل قبل را مرتفع کند.
البته باید این مسئله را نیز در نظر داشت که چنین قوه تشخیصی، به فاصله پنجاه مایلی محدود می شود و در فواصل بیشتر این سیستم همانند یک رادار معمولی عمل خواهد کرد و قادر به تشخیص جداگانه جنگنده های در حال پرواز در کنار هم نخواهد بود.

همچنین، سیستم رادار AN/APG-71 می تواند از عوارض زمین نیز برای رهاسازی دقیق مهمات بر روی تجهیزات زمینی نقشه برداری نماید که با توجه به نقش جانبی تامکت مدل D، چندان هم دور از انتظار نیست. گفتنی است کل رادار AN/APG-71 دارای وزنی بالغ بر 500 کیلوگرم است. این رادار به دلیل تولید فرکانس های قوی موج های راداری ، گرمای زیادی تولید می کند که به وسیله یک سیستم تهویه هوا خنک می شود.

رادار AN/APG-70 که در هواپیمای F-15E Strike Eagle به کار رفته است، در حقیقت یکی از مدل های AN/APG-71 است که به تولید رسیده است و هم اکنون تحت عنوان های مختلفی چه برای نیروی هوایی آمریکا چه برای نیروی هوایی کشورهایی مانند اسرائیل با کد I و عربستان صعودی با کد S تولید می شود. بد نیست بدانید که در مدل S که در هواپیماهای F-15E عربستان صعودی نصب شده است، توانایی نقشه برداری عوارض زمین وجود ندارد.

[AnzaliChi]

تامکت ها ديگه توليد نمي‌شن؟

[DoOm]

نه دیگه
آخرین تامکت هم که f-14G بود
بعد از یه پرواز رژه مانند
رفت به خواب ابدی
دیگه تولی نمیشه
ولی متاسفانه ایرانی راههی برای پیشرفته کردن تامکت ها میخواد پیدا کنه
این نشانگر اینه که
ما خیلی عقب مونده تشریف داریم.........